W III kadencji byliśmy świadkami podniosłych wydarzeń, które już znalazły należne miejsce w historii Polski. Nową jakość uzyskały stosunki między państwem a Kościołem katolickim i Stolicą Apostolską. Sejm II kadencji nie zdołał doprowadzić do ratyfikacji Konkordatu między Stolicą Apostolską i Rzecząpospolitą Polską, sporządzonego w Warszawie dnia 28 lipca 1993 r. Wywołało to co najmniej zażenowanie wielu poważnych środowisk opiniotwórczych. Dorobkiem pierwszych posiedzeń Sejmu III kadencji jest przeprowadzenie całej procedury związanej z wyrażeniem przez parlament zgody na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konkordatu. Ustawę w tej sprawie Sejm uchwalił 8 stycznia 1998 roku. W ten sposób układające się pomyślnie od wielu lat stosunki między państwem a Kościołem katolickim oraz Rzecząpospolitą Polską a Stolicą Apostolską zostały ujęte w oficjalne ramy umowy międzynarodowej.
Ratyfikacja Konkordatu sprzyjała przygotowaniom do historycznej wizyty Ojca Świętego w Sejmie i Senacie, która odbyła się 11 czerwca 1999 roku. W swoim przesłaniu Papież przypomniał długą, sięgającą XV wieku, historię polskiego Sejmu oraz chlubne świadectwo ustawodawczej mądrości naszych przodków, jakim była Konstytucja 3 Maja z 1791 roku. Szczególnie w moją pamięć zapadły następujące słowa Jana Pawła II: "Miejsce, w którym się znajdujemy, skłania do głębokiej refleksji nad odpowiedzialnym korzystaniem w życiu publicznym z daru odzyskanej wolności oraz nad potrzebą współpracy na rzecz dobra wspólnego". Papież przestrzegał przed "redukowaniem wizji zjednoczonej Europy wyłącznie do jej aspektów ekonomicznych, politycznych i przed bezkrytycznym stosunkiem do konsumpcyjnego modelu życia. Nową jedność Europy, jeżeli chcemy, by była ona trwała, winniśmy budować na tych duchowych wartościach, które ją kiedyś ukształtowały, z uwzględnieniem bogactwa i różnorodności kultur i tradycji poszczególnych narodów. Ma to być bowiem wielka Europejska Wspólnota Ducha".
Do historii przeszło też uroczyste posiedzenie Sejmu, które z udziałem Prymasa Polski, księdza kardynała Józefa Glempa oraz członków Rządu Rzeczypospolitej Polskiej odbyło się 29 kwietnia 2000 r. w Gnieźnie. Zostało ono zorganizowane w milenium Zjazdu Gnieźnieńskiego, będącego potwierdzeniem pełnoprawnej przynależności państwa polskiego do chrześcijańskiej Europy. W podjętej przez aklamację uchwale Sejm, nawiązując do słów Jana Pawła II, stwierdził, że "za fundament jednoczącej się Europy uznajemy kształtujące ją na przestrzeni dziejów duchowe wartości, wzbogacone różnorodnością kultur i tradycji poszczególnych narodów. Uczestnictwo Polski w zjednoczonej Europie nie może oznaczać rezygnacji Polaków z niepodległości, własnej tożsamości, tradycji i wyznawanych wartości. Są one naszym wkładem do wspólnoty państw".
Trudno przecenić znaczenie przyjęcia Polski do Sojuszu Północnoatlantyckiego, co nastąpiło 12 marca 1999 roku. Poszerzenie NATO zwiększyło obszar demokracji i stabilności na naszym kontynencie. Członkostwo w Sojuszu poważnie zmieniło geopolityczną i geostrategiczną pozycję Polski. Stała się ona częścią skutecznego, sojuszniczego systemu obronnego, gwarantującego bezpieczeństwo i stwarzającego warunki stabilnego rozwoju. Parlament stworzył ramy prawne naszego uczestnictwa w NATO, przyjmując m.in. ustawy:
Ważne jest teraz dobre wypełnianie przez stronę polską zobowiązań sojuszniczych wynikających z Traktatu Waszyngtońskiego. Niezbędne jest przede wszystkim zwiększenie zasilania finansowego Sił Zbrojnych i modernizowanie armii. Trzeba też pamiętać, że przynależność do Sojuszu nie zwalnia nas od dbałości o własne bezpieczeństwo.
Dzięki mądrej polityce zagranicznej, w sprawie której jednym głosem mówią wszystkie główne siły polityczne w naszym kraju, po raz pierwszy w naszych dziejach Polska ma bezpieczne granice i dobre stosunki ze wszystkimi sąsiadami. Ta wartość była nieosiągalna dla wielu pokoleń Polaków. Musimy zrobić wszystko, żeby to historyczne osiągnięcie utrwalić na stulecia.
Kolejną szansą dla Polski jest integracja z Unią Europejską. Proces wiązania się ze strukturami Europy rozpoczął się z chwilą podpisania w Brukseli 16 grudnia 1991 r. Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzecząpospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi oraz ich państwami członkowskimi.
W 1998 roku przyjęto Narodowy Program Przygotowania Polski do Członkostwa w Unii Europejskiej. Rozpoczęły się w parlamencie zakrojone na szeroką skalę prace związane z dostosowaniem polskiego ustawodawstwa do standardów i prawa Unii Europejskiej. W celu przyspieszenia tych prac, zgodną wolą największych klubów parlamentarnych, w ramach ponadpartyjnego porozumienia znowelizowano w lipcu 2000 roku regulamin Sejmu. W rezultacie przyspieszono proces legislacyjny nad projektami ustaw dostosowawczych. Roczne doświadczenia potwierdzają zasadność tej decyzji. W tak krótkim okresie obowiązywania nowych regulacji Sejm przyjął ok. połowy ustaw niezbędnych dla dostosowania polskiego ustawodawstwa do prawa UE. Najwięcej z nich dotyczy finansów, rolnictwa i ochrony zdrowia. Wydaje się, że niezbędne jest zachowanie w następnej kadencji przyjętego trybu postępowania z projektami ustaw dostosowawczych, by od strony "oprzyrządowania" prawnego Polska była gotowa do integracji z Unią Europejską w końcu 2002 roku.
Sejm III kadencji stworzył podstawy prawne do wdrożenia czterech wielkich reform: administracyjno-samorządowej, ochrony zdrowia, emerytalnej i oświatowej. Reformy te były niezbędne, a ich dalsze odkładanie pogłębiłoby perturbacje w tych newralgicznych dla społeczeństwa sferach.
Szybko przyzwyczailiśmy się do funkcjonowania trzech szczebli samorządu terytorialnego, do nowej mapy podziału administracyjnego kraju i do powiatów. Wprowadzenie tej reformy odpowiada wyrażonej w Konstytucji RP zasadzie pomocniczości państwa. Władze samorządowe wszystkich szczebli coraz lepiej dają sobie radę z przejmowaniem i wykonywaniem zadań, które do niedawna były domeną państwa. Ustawodawca nakłada na samorządy nowe obowiązki i zadania. Jednak nie zawsze w ślad za tym idzie przekazywanie odpowiednich środków na ich realizację. Ze zrozumieniem należy odnieść się więc do części postulatów działaczy samorządowych w sprawie lepszego dostosowania środków finansowych uzyskiwanych przez samorządy do realizacji powierzonych im zadań.
W latach 90-tych powszechne było przekonanie o konieczności przeprowadzenia reformy ochrony zdrowia. Na początku 1999 roku została wdrożona ustawa o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym. Jej celem jest poprawa jakości świadczeń zdrowotnych przez zapewnienie odpowiedniej opieki medycznej osobom ubezpieczonym, uzyskanie stabilności finansowania świadczeń medycznych i decentralizacja zadań z zakresu opieki zdrowotnej. Do krytyki przyjętych rozwiązań, a zwłaszcza zbyt niskiego określenia składki na ubezpieczenie zdrowotne należy odnieść się ze zrozumieniem, ale jednocześnie trzeba pamiętać o długach służby zdrowia sprzed reformy i mieć na uwadze to, że wprowadzenie systemu powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego zostało pomyślane na lata.
Nie kwestionowano też potrzeby wprowadzenia reformy emerytalnej, bowiem powszechnie dostrzegano wady obowiązującego systemu, funkcjonującego w oderwaniu od indywidualnych składek. Podwaliny pod tę reformę stworzyła ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Powstały otwarte fundusze emerytalne inwestujące składki ubezpieczonych. Na efekty tej reformy trzeba będzie poczekać wiele lat. Niezbędne jest jednak już teraz szybkie jej uzupełnienie o brakujące ogniwa, w tym zwłaszcza o przepisy dotyczące wypłacania świadczeń, tak aby cała reforma tworzyła spójny, kompleksowy i zamknięty system, a każdy ubezpieczony wiedział, co go czeka nawet w odległej przyszłości.
Nadzieje na przyszłość wiążemy z młodym pokoleniem. To dla niego wdrażana jest reforma ustroju szkolnego, której jednym z podstawowych ogniw stały się uruchomione w dniu 1 września 1999 roku gimnazja. Nowoczesna szkoła lepiej powinna przygotowywać młodych ludzi do funkcjonowania na coraz trudniejszym i szybko zmieniającym się rynku pracy. Rozpisana na lata reforma oświatowa chociaż częściowo może przyczynić się do ograniczenia jednej z największych bolączek społeczeństwa - bezrobocia.
Wszystkie działania człowieka mogą być obarczone marginesem błędu, a życie weryfikuje trafność przyjętych regulacji. Dlatego nie trzeba unikać modyfikacji obowiązujących rozwiązań, lecz dostosowywać je do zmieniającej się sytuacji i ujawniających się nowych potrzeb. Ważne jest to, że te niezbędne reformy zostały po latach dyskusji wdrożone i nie ma już możliwości wycofania się do starego, skostniałego systemu.
Po wecie Prezydenta RP Sejm 18 grudnia 1998 roku ponownie uchwalił ustawę o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. W preambule tej ustawy wyjaśnione są motywy jej przyjęcia. Chodzi m.in. o zachowanie pamięci o ogromie ofiar, strat i szkód poniesionych przez Naród Polski w latach II wojny światowej i po jej zakończeniu. Ustawa ta m.in. reguluje tryb postępowania w zakresie ścigania przestępstw popełnionych na osobach narodowości polskiej lub obywatelach polskich innych narodowości w okresie od dnia 1 września 1939 roku do dnia 31 grudnia 1989 roku. Chodzi o osoby, które dopuściły się zbrodni nazistowskich, komunistycznych i innych przestępstw stanowiących zbrodnię przeciwko pokojowi, ludzkości lub zbrodnie wojenne. Ustawa ponadto określa zadania edukacyjne i naukowe Instytutu Pamięci Narodowej. Trudno byłoby przecenić te walory ustawy w kształtowaniu świadomości historycznej Polaków.
Obywatele, a zwłaszcza przedstawiciele środowisk związanych z mediami, będą przywiązywać duże znaczenie do uchwalonej w wyniku inicjatywy poselskiej ustawy o informacji publicznej. Jest ona ważnym krokiem na drodze do pełnej jawności życia publicznego. Zgodnie z przyjętymi regulacjami obywatele będą uprawnieni do uzyskiwania informacji publicznej, w tym informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawa umożliwia wgląd do dokumentów urzędowych oraz dostęp do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Oczywiście prawo to będzie ograniczone w zakresie określonym w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Niewątpliwie ustawa ta przeciwdziałać będzie różnym tak bardzo bulwersującym opinię publiczną patologiom i nieprawidłowościom w życiu publicznym, sprzyjać będzie ich ujawnianiu i napiętnowaniu.
Na sam koniec kadencji Sejm przyjął ustawę o podpisie elektronicznym. Jest ona jedną z pierwszych, które regulują nieznane do niedawna aspekty życia społecznego i gospodarczego. Jest to regulacja na miarę początku XXI wieku. Określa ona warunki stosowania podpisu elektronicznego i jego skutki prawne. Sejm nowej kadencji na pewno będzie rozpatrywał coraz więcej projektów ustaw regulujących zupełnie nowe sfery życia, które jeszcze kilkanaście lat temu mogłyby być opisane jedynie w książkach science fiction.
Sejmowi III kadencji nie udało się przeprowadzić reformy podatkowej. Liczne zmiany wprowadzone do prawa podatkowego nie zmierzały do stworzenia nowego, uproszczonego systemu, stymulującego rozwój przedsiębiorczości, sprzyjającego rozwojowi małych i średnich przedsiębiorstw oraz umacnianiu się klasy średniej. Wokół reformy podatkowej nie udało się zjednać większości parlamentarnej. Ta porażka jest jedną z przyczyn obecnych trudności budżetowych.
Niepowodzeniem zakończyły się trwające 2 lata prace nad projektem ustawy o reprywatyzacji. Do pierwszych prób rozwiązania tego problemu i zadośćuczynienia za mienie przejęte przez państwo przystąpił Sejm I kadencji. W kolejnej kadencji również trwały, choć niemrawo, prace nad tym zagadnieniem. Sejm III kadencji przyjął ustawę o reprywatyzacji, ale nie zdołał ponownie jej uchwalić po wecie Prezydenta RP. Szkoda, że z tego powodu po raz kolejny odroczona została możliwość zaspokojenia roszczeń ludzi chyba najbardziej poszkodowanych, tj. Zabużan, a warto przypomnieć, że zgodnie z umowami międzynarodowymi roszczenia te nie ulegną przedawnieniu. Im więcej czasu upływa od krzywdzących obywateli decyzji wywłaszczeniowych, tym trudniejsze i kosztowniejsze staje się zadośćuczynienie, bowiem pewnych przemian własnościowych nie da się już odwrócić.
Zgodnie z przepisami przejściowymi Konstytucji RP Rada Ministrów skierowała do Sejmu wiele projektów ustaw niezbędnych do stosowania Konstytucji oraz dostosowujących obowiązujące regulacje do przepisów ustawy zasadniczej. Sejm przy okazji nowelizacji różnych ustaw wprowadzał również przepisy dostosowujące nasze prawo do wymogów Konstytucji RP. Proces ten nie został jednak zakończony.
Jestem przekonany, że posłowie starali się jak najlepiej wypełniać mandat powierzony im przez wyborców. Przez cztery lata uczestniczyli w żmudnych pracach legislacyjnych, kierując się przy tym potrzebą godzenia różnych, często przeciwstawnych racji rozmaitych grup społecznych, tak aby wypracować rozwiązania jak najlepsze dla Polski. Za to należą im się słowa uznania i podziękowania. Nie wszystkim dane będzie kontynuowanie w tej roli prac na rzecz państwa polskiego, ale zapewne wszyscy dzisiejsi parlamentarzyści nie będą szczędzić wysiłków na różnych polach, w życiu zawodowym i społecznym dla dobra Rzeczypospolitej.
Przed Sejmem wyłonionym we wrześniowych wyborach stają nowe wyzwania. Posłów czeka bardzo wiele pracy, a jej efekty będą miały ogromne znaczenie dla Polski i jej miejsca w Europie.
Mam nadzieję, że posłowie następnej kadencji zechcą skorzystać zarówno z naszych dobrych, jak i złych doświadczeń i - mądrzejsi o nie - będą współtworzyć system prawny na miarę potrzeb Polski dwudziestego pierwszego wieku.
| Pod względem zgłoszonych interpelacji | ||
| Bogdan Lewandowski | - | 502 |
| Jerzy Jaskiernia | - | 313 |
| Jan Kulas | - | 292 |
| Stanisław Stec | - | 223 |
| Stanisław Misztal | - | 204 |
| Seweryn Kaczmarek | - | 196 |
| Izabella Sierakowska | - | 191 |
| Ryszard Brejza | - | 183 |
| Andrzej Słomski | - | 133 |
| Zdzisław Kałamaga | - | 127 |
|
|
||
| Pod względem zgłoszonych zapytań poselskich | ||
| Bogdan Lewandowski | - | 396 |
| Jan Kulas | - | 342 |
| Stanisław Misztal | - | 205 |
| Wiesław Andrzej Szczepański | - | 150 |
| Izabella Sierakowska | - | 116 |
| Władysław Stępień | - | 106 |
| Andrzej Słomski | - | 84 |
| Małgorzata Okońska-Zaremba | - | 78 |
| Józef Mozolewski | - | 70 |
| Antoni Szymański | - | 69 |
|
|
||
| Pod względem liczby wygłoszonych oświadczeń | ||
| Bogdan Lewandowski | - | 140 |
| Jan Chmielewski | - | 137 |
| Ewa Tomaszewska | - | 112 |
| Zofia Krasicka-Domka | - | 89 |
| Jan Kulas | - | 72 |
| Bogumił Andrzej Borowski | - | 54 |
| Ewa Sikorska-Trela | - | 50 |
| Stanisław Misztal | - | 42 |
| Stanisław Stec | - | 33 |
| Jacek Kasprzyk | - | 24 |
|
|
||
| Pod względem liczby prezentowanych sprawozdań | ||
| Stanisław Kracik | - | 46 |
| Helena Góralska | - | 29 |
| Stanisław Iwanicki | - | 27 |
| Zbigniew Wawak | - | 27 |
| Ryszard Andrzej Ostrowski | - | 26 |
| Jan Wyrowiński | - | 26 |
| Jan Lityński | - | 24 |
| Henryk Goryszewski | - | 23 |
| Antoni Szymański | - | 23 |
| Aleksander Bentkowski | - | 22 |
| Mirosław Sekuła | - | 22 |
| Jacek Szczot | - | 22 |
| Ewa Tomaszewska | - | 22 |
|
|
||
| Pod względem ilości wystąpień w imieniu wnioskodawców | ||
| Stanisław Stec | - | 19 |
| Jerzy Jankowski | - | 16 |
| Zbigniew Wawak | - | 14 |
| Adam Biela | - | 11 |
| Józef Gruszka | - | 10 |
| Piotr Ikonowicz | - | 10 |
| Maciej Manicki | - | 10 |
| Ewa Tomaszewska | - | 9 |
| Jan Lityński | - | 7 |
| Władysław Szkop | - | 7 |
|
|
||
| Pod względem ilości podpisanych projektów | ||
| Józef Gruszka | - | 91 |
| Wojciech Szczęsny Zarzycki | - | 82 |
| Stanisław Kalemba | - | 81 |
| Jerzy Wierchowicz | - | 79 |
| Stanisław Brzózka | - | 76 |
| Adam Biela | - | 75 |
| Stefan Niesiołowski | - | 75 |
| Mirosław Pawlak | - | 75 |
| Roman Giedrojć | - | 74 |
| Kazimierz Janiak | - | 74 |
|
|
||
| Pod względem frekwencji w głosowaniach | ||
| Roman Rutkowski | - | 11 785 |
| Stanisław Misztal | - | 11 773 |
| Antoni Tyczka | - | 11 768 |
| Ryszard Brejza | - | 11 760 |
| Kazimierz Sas | - | 11 747 |
| Jerzy Koralewski | - | 11 733 |
| Elżbieta Piela-Mielczarek | - | 11 725 |
| Mieczysław Jedoń | - | 11 712 |
| Bogdan Lewandowski | - | 11 696 |
| Bogumił Andrzej Borowski | - | 11 683 |
Najdłuższe - 114. posiedzenie Sejmu III kadencji trwało 62 godz. 46 minut
Najkrótsze - 96. posiedzenie Sejmu III kadencji trwało 22 minuty
26-27.01.1998 - Vytautas Landsbergis - przewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej
5-7.03.1998 - Piet Bukman - przewodniczący II Izby Stanów Generalnych Królestwa Holandii
15-17.04.1998 - Doug Kidd - przewodniczący Izby Reprezentantów Nowej Zelandii
18-23.05.1998 - Gilbert Parent - przewodniczący Izby Gmin Kanady
15-19.06.1998 - Siamion Szarecki - przewodniczący Rady Najwyższej Republiki Białoruś
16-19.06.1998 - Antonio de Almeida Santos - przewodniczący Zgromadzenia Republiki Portugalskiej
25-28.06.1998 - Carlos Torres y Torres Lara - przewodniczący Kongresu Republiki Peru
21.07.1998 - Rita Suesmuth - przewodnicząca Niemieckiego Bundestagu
12-13.09.1998 - Heinz Fischer - przewodniczący Rady Narodowej Republiki Austrii
16-20.12.1998 - Dan Tichon - przewodniczący Knesetu Państwa Izrael
3-7.01.1999 - Nguyen Van Yeu - wiceprzewodniczący Zgromadzenia Narodowego Socjalistycznej Republiki Wietnamu
18-20.02.1999 - Wolfgang Thierse - przewodniczący Niemieckiego Bundestagu
23-25.02.1999 - Jozef Migas - przewodniczący Rady Narodowej Republiki Słowackiej
24.04.1999 - Wolfgang Thierse - przewodniczący Niemieckiego Bundestagu
13-15.05.1999 - Muhammad Bin Ibrahim Bin Jubair - przewodniczący Zgromadzenia Doradczego Arabii Saudyjskiej
20-23.05.1999 - Lord Russell-Johnston - przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy
30.05-2.06.1999 - Abdelwahed Radi - przewodniczący Izby Reprezentantów Maroka
11.06.1999 - Jego Świątobliwość Papież Jan Paweł II
14.07.1999 - Roland Koch - przewodniczący Niemieckiego Bundesratu
7-10.09.1999 - Spyros Kyprianou - przewodniczący Izby Reprezentantów Republiki Cypryjskiej
9.09.1999 - Peter Milliken - wiceprzewodniczący Izby Gmin Kanady
26-29.10.1999 - Riitta Uosukainen - przewodnicząca Eduskunty Finlandii
7-10.11.1999 - Colin Cameron - sekretarz generalny Zgromadzenia Unii Zachodnioeuropejskiej
10.11.1999 - Sophon Phetsawang - I wiceprzewodniczący Izby Reprezentantów Tajlandii
14-16.11.1999 - Birgitta Dahl - przewodnicząca Riksdagu Szwecji
14-16.12.1999 - Giennadij Tierienia - wiceprzewodniczący Rady Najwyższej Republiki Białoruś
22-25.01.2000 - Jego Świątobliwość Bartłomiej I, Arcybiskup Konstantynopola, Nowego Rzymu i Patriarcha Ekumeniczny
28.02.2000 - Vytautas Landsbergis - przewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej
3.03.2000 - Arvydas Vidżiunas - wiceprzewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej
22-24.03.2000 - Ivan Pluszcz - przewodniczący Rady Najwyższej Ukrainy
9-12.05.2000 - Francisco Jose Paoli Bolio - przewodniczący Izby Deputowanych Kongresu Meksykańskich Stanów Zjednoczonych
5-9.06.2000 - Bu He - wiceprzewodniczący Ogólnochińskiego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych Chin
27-29.08.2000 - Nicole Fontaine - przewodnicząca Parlamentu Europejskiego
20-25.09.2000 - Andi M. Fatwa - wiceprzewodniczący Izby Reprezentantów Indonezji
8-10.10.2000 - Rihards Piks - wiceprzewodniczący Sejmu Republiki Łotwy
2-3.02.2001 - Raymond Forni - przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Republiki Francuskiej
28.02-2.03.2001 - Dragoljub Mićunovć - przewodniczący Izby Obywateli Parlamentu Federalnego Federalnej Republiki Jugosławii
14-16.03.2001 - Arturas Paulauskas - przewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej
29-31.03.2001 - Giennadij Nikołajewicz Sielezniow - przewodniczący Dumy Państwowej Zgromadzenia Federalnego Federacji Rosyjskiej
2-3.04.2001 - Janos Ader - przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Republiki Węgierskiej
3-6.04.2001 - Herman De Croo - przewodniczący Izby Reprezentantów Królestwa Belgii
9-12.04.2001 - Ahmed Qurie - przewodniczący Rady Legislacyjnej Autonomii Palestyńskiej
24-27.04.2001 - Toomas Savi - przewodniczący Riigikogu Republiki Estońskiej
5-9.05.2001 - Fouad Mebazaa - przewodniczący Izby Deputowanych Republiki Tunezyjskiej
22.01.1998 - sekretarz generalny NATO - Javier Solana;
21.05.1999 - przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy - Lord Russell-Johnston;
11.06.1999 - Jego Świątobliwość Papież Jan Paweł II;
15.03.2000 - prezydent Republiki Włoskiej - Carlo Azeglio Ciampi;
06.12.2000r. - kanclerz federalny Republiki Federalnej Niemiec - Gerhard Schroeder
28.04.1998 - prezydent Republiki Estońskiej - Lennart Meri;
13.10.1998 - prezydent Republiki Słowenii - Milan Kucan;
23.02.1999 - przewodniczący Rady Narodowej Republiki Słowackiej - Jozef Migas;
18.05.1999 - minister spraw zagranicznych Rumunii - Andrei Gabriel Plesu;
26.01.2000 - Jego Świątobliwość Arcybiskup Konstantynopola, Nowego Rzymu i Patriarcha Ekumeniczny - Bartłomiej I;
11.05.2000 - Jego Świątobliwość XIV Dalajlama Tybetu - Tenzin Gyatso;
25.05.2000 - premier Irlandii - Bertie Ahern;
08.03.2001r. - przewodniczący Komisji Europejskiej - Romano Prodi (przed sejmowymi komisjami: Spraw Zagranicznych, Integracji Europejskiej, Prawa Europejskiego oraz senackimi komisjami: Spraw Zagranicznych i Integracji Europejskiej oraz Legislacji Europejskiej);
16.03.2001r. - przewodniczący Sejmu Republiki Litewskiej - Arturas Paulauskas.
29.10.1997 - prezydent B.J.Republiki Macedonii - Kiro Gligorov
28.11.1997 - prezydent Republiki Kazachstanu - Nursułtan Nazarbajew
20.01.1998 - premier Królestwa Hiszpanii - Jose Maria Aznar
22.01.1998 - sekretarz generalny NATO - Javier Solana
10.03.1998 - prezydent Republiki Czeskiej - Vaclav Havel
17.03.1998- przewodnicząca Izby Wyższej Parlamentu Chorwacji - Katica Ivanisevic
2.04.1998 - prezydent Republiki Litewskiej - Valdas Adamkus
15.04.1998 - przewodniczący Międzynarodówki Socjalistycznej - Pierre Mauroy
15.04.1998 - prezydent Republiki Węgierskiej - Arpad Goncz
28.04.1998 - prezydent Republiki Estońskiej - Lennart Meri
23.06.1998 - premier Rumunii - Radu Vasile
25.06.1998 - przewodniczący sesji Zgromadzenia Ogólnego Narodów Zjednoczonych - Giennadij Udowenko
22.07.1998 - przewodniczący Senatu Republiki Francuskiej - Rene Monory
24.07.1998 - sekretarz generalny Ligi Państw Arabskich - Esmat Abdel Meguid
8.09.1998 - prezydent Republiki Austrii - Thomas Klestil
11.09.1998 - prezydent Republiki Peru - Alberto Fujimori Fujimori
15.09.1998 - prezydent Republiki Portugalskiej - Jose Sampaio
29.09.1998 - przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Togo - Dahuku Pere
13.10.1998 - prezydent Republiki Słowenii - Milan Kucan
27.10.1998 - prezydent Republiki Mołdowy - Petru Lucinschi
10.11.1998 - premier Republiki Greckiej - Costas Simitis
12.11.1998 - premier Republiki Słowackiej - Mikulas Dzurinda
19.11.1998 - prezydent Republiki Kirgiskiej - Askar Akajew
11.02.1999 - premier Republiki Słowenii - Janez Drnovsek
5.03.1999 - premier Republiki Bułgarii - Ivan Kostov
12.03.1999 - prezydent Republiki Islandii - Olafur Ragnar Grimmson
12.03.1999 - premier Republiki Włoskiej - Massimo dAlema
7.04.1999 - przewodniczący Zgromadzenia Narodowego Republiki Armenii - Khosrov Haroutyunyan
20.04.1999 - prezydent Republiki Chile - Eduardo Frei Ruiz-Tagle
11.05.1999 - Jego Królewska Mość Król Belgów Albert II
12.05.1999 - premier Królestwa Niderlandów - Wim Kok
27.05.1999 - przewodniczący Zgromadzenia Północnoatlantyckiego - Javier Ruperez
27.05.1999 - premier Ukrainy - Walerij Pustowojtenko
22.06.1999 - przewodniczący Izby Senatorów Zgromadzenia Ogólnego Wschodniej Republiki Urugwaju - Hugo Fernandez Faingold
23.06.1999 - prezydent Ukrainy - Leonid Kuczma
14.07.1999 - prezydent Republiki Armenii - Robert Koczarian
16.07.1999 - premier Republiki Francuskiej - Lionel Jospin
19.08.1999 - prezydent Republiki Słowackiej - Rudolf Schuster
27.09.1999 - prezydent Republiki Mali - Alph Oumar Konare
10.12.1999 - prezydent Mongolii - Nacagijn Bagabandi
16.12.1999 - premier Republiki Litewskiej - Andrius Kubilius
24.01.2000 - sekretarz generalny NATO - Lord Robertson
25.02.2000 - prezydent B.J. Republiki Macedonii - Boris Trajkovski
15.03.2000 - prezydent Republiki Włoskiej - Carlo Azeglio Ciampi
28.03.2000 - prezydent Republiki Tunezyjskiej - Zine El Abidine Ben Ali
4.04.2000 - prezydent Republiki Litewskiej - Valdas Adamkus
11.05.2000 - Jego Świątobliwość Tenzin Gyatso, XIV Dalajlama Tybetu
19.05.2000 - premier Królestwa Danii - Poul Nyrup Rasmussen
25.05.2000 - premier Irlandii - Bertie Ahern
14.06.2000 - sekretarz generalny Amnesty International - Pierre Sane
28.06.2000 - sekretarz generalny Narodów Zjednoczonych - Kofi Annan
29.06.2000 - prezydent Republiki Chorwacji - Stipe Mesic
3.07.2000 - premier Królestwa Norwegii - Jens Stoltenberg
28.08.2000 - premier Królestwa Hiszpanii - Jose Maria Aznar
28.08.2000 - przewodnicząca Izby Doradców Parlamentu Japonii - Juro Saito
13.09.2000 - przewodniczący Senatu Rumunii - Mircea Ionescu Quintus
22.09.2000 - przewodniczący Senatu Chile - Andres Zaldivar
26.10.2000r. - premier Ukrainy - Wiktor Juszczenko
08.11.2000r. - Jego Eminencja Wielce Błogosławiony Teoctis, Patriarcha Rumunii
6.12.2000r. - kanclerz federalny Republiki Federalnej Niemiec - Gerhard Schroeder
5.12.2000r. - premier Republiki Litewskiej - Rolandas Paksas
12.02.2001r. - premier Republiki Chorwacji - Ivica Racan
8.03.2001r. - przewodniczący Komisji Europejskiej - Romano Prodi
8.03.2001r. - prezydent Federalnej Republiki Nigerii - Olusegun Obasanjo
20.03.2001r. - premier Singapuru - Goh Chok Tong
30.03.2001r. - sekretarz generalny NATO - Lord George Robertson
3.04.2001r. - premier Wielkiego Księstwa Luksemburga - Jean-Claude Juncker
26.04.2001r. - prezydent Republiki Finlandii - Tarja Halonen
16.05.2001r. - JKM Król Hiszpanii Juan Carlos i JKM Królowa Zofia
26.05.2001r. - premier Federacji Rosyjskiej - Michaił Kasjanow
19.06.2001r. - przewodniczący Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE - Adrian Severin
27.06.2001r. - prezydent Republiki Węgierskiej - Ferenc Mádl
12.07.2001r. - prezydent Rumunii - Ion Iliescu
22.07.2001r. - Jego Świątobliwość Piotr VII, Patriarcha Aleksandryjski i całej Afryki